برای آن دسته از شما که نمیدانید، لیزر در واقع مخفف عبارت Light Amplification by Stimulated Emission of Radiation (تقویت نور توسط گسیل القایی تابش) است. لیزر در سال ۱۹۶۰ توسط فیزیکدان آمریکایی تئودور اچ. میمن اختراع شد، اما تا سال ۱۹۶۷ که پزشک و جراح مجارستانی، دکتر آندره مستر، لیزر را به عنوان یک ابزار درمانی قابل توجه معرفی کرد، از ارزش درمانی قابل توجهی برخوردار نبود. لیزر روبی اولین دستگاه لیزری بود که تاکنون ساخته شده است.
دکتر مستر که در دانشگاه سملوایز بوداپست مشغول به کار بود، بهطور تصادفی کشف کرد که نور لیزر یاقوت کمتوان میتواند باعث رشد مجدد مو در موشها شود. در طول آزمایشی که در آن سعی داشت مطالعه قبلی را که نشان میداد نور قرمز میتواند تومورها را در موشها کوچک کند، تکرار کند، مستر کشف کرد که موها در موشهای درمانشده سریعتر از موشهای درماننشده رشد میکنند.
دکتر مستر همچنین کشف کرد که نور لیزر قرمز میتواند روند بهبود زخمهای سطحی در موشها را تسریع کند. پس از این کشف، او مرکز تحقیقات لیزر را در دانشگاه سملوایز تأسیس کرد، جایی که تا پایان عمر خود در آن مشغول به کار بود.
در مقالهای که در سال ۱۹۸۷ توسط مجله نیو ساینتیست، حدود ۲۰ سال پس از کشف پدرش، منتشر شد، آمده است که آدام مستر، پسر دکتر آندره مستر، از لیزر برای درمان زخمهای «غیرقابل درمان» استفاده میکرده است. در این مقاله آمده است: «او بیمارانی را که توسط متخصصان دیگر ارجاع داده شدهاند و کار بیشتری از دستشان بر نمیآید، میپذیرد. از ۱۳۰۰ نفری که تاکنون تحت درمان قرار گرفتهاند، ۸۰ درصد آنها به طور کامل و ۱۵ درصد آنها به طور نسبی بهبود یافتهاند.» اینها افرادی هستند که به پزشک خود مراجعه کردهاند و نتوانستهاند به آنها کمکی کنند. ناگهان آنها به آدام مستر مراجعه میکنند و ۸۰ درصد کامل از افراد با استفاده از لیزر قرمز بهبود مییابند.
جالب اینجاست که به دلیل عدم درک چگونگی اعمال اثرات مفید لیزر، بسیاری از دانشمندان و پزشکان در آن زمان آن را به «جادو» نسبت میدادند. اما امروزه میدانیم که این جادو نیست؛ ما دقیقاً میدانیم که چگونه کار میکند.
در آمریکای شمالی، تحقیقات چراغ قرمز تا حدود سال ۲۰۰۰ شروع به کار نکرد. از آن زمان، فعالیت انتشاراتی، به ویژه در سالهای اخیر، تقریباً به صورت تصاعدی رشد کرده است.
